Józio
Dorosły narrator i uczestnik wydarzeń, którego Pimko traktuje jak niedojrzałego ucznia. Obserwuje szkolne mechanizmy z dystansem, ale sam im podlega. Podczas pojedynku na miny pełni funkcję arbitra, nie uzyskując dzięki temu rzeczywistej niezależności.
Profesor Pimko
Autorytet pedagogiczny narzucający Józiowi rolę dziecka. Czyta i osądza jego tekst, a następnie podporządkowuje go szkolnemu wychowaniu. Jego postawa pokazuje, jak cudza pewność i ocena mogą odebrać człowiekowi możliwość samookreślenia.
Bladaczka
Nauczyciel języka polskiego, wymagający od uczniów uznania wielkości Słowackiego i zachwytu nad jego twórczością. Na sprzeciw Gałkiewicza reaguje powtarzaniem oczekiwanej odpowiedzi. Bardziej zabiega o utrzymanie przebiegu lekcji niż o rozpoznanie rzeczywistych odczuć klasy.
Gałkiewicz
Uczeń otwarcie mówiący o braku nakazanego zachwytu i pożytku z lekcji. Jego wypowiedzi ujawniają różnicę między deklarowanymi celami nauczycieli a przeżyciem ucznia. Sprzeciw nie pozwala mu jednak po prostu opuścić szkolnego przymusu.
Syfon / Pylaszczkiewicz
Uczeń przyjmujący wzniosłą, niewinną postawę, pomocny nauczycielom jako wzór prawidłowej reakcji. W pojedynku na miny przeciwstawia się Miętusowi gestami idealizmu. Zostaje następnie obezwładniony i poddany przymusowemu „uświadamianiu”.
Miętus / Miętalski
Uczeń buntujący się przeciw narzucanej młodzieży niewinności. W pojedynku odpowiada Syfonowi drwiną i wulgarnością. Gdy nie zwycięża w ustalonej grze, sięga po przemoc, ujawniając przymusowy charakter własnego buntu.
Nauczyciel łaciny
Starszy pedagog przekonany o bezwarunkowo rozwijającym działaniu gramatyki i klasycznych tekstów. Nie traktuje wypowiedzi Gałkiewicza jako podważenia swojej metody. Korzysta z odpowiedzi Syfona, aby potwierdzić oczekiwany obraz lekcji.