Opracowanie obejmuje cztery satyry Ignacego Krasickiego: „Pijaństwo”, „Żonę modną”, „Do króla” i „Świat zepsuty”. Są to odrębne utwory, a nie części jednej historii.
W „Pijaństwie” mężczyzna cierpiący po nadużyciu alkoholu opowiada o imieninowej uczcie, dalszym piciu i bójce z gośćmi. Przyznaje, że nietrzeźwość szkodzi, lecz po wysłuchaniu pochwały umiaru oznajmia, że znowu idzie napić się wódki. Jego zachowanie przeczy deklaracjom.
W „Żonie modnej” Piotr relacjonuje nieudane małżeństwo. Skuszony majątkiem kandydatki, zgodził się na jej kosztowne wymagania. Żona przebudowuje życie dworu według zagranicznych mód, organizuje wystawne przyjęcie, a fajerwerki powodują pożar stodoły. Mąż ponosi straty i dopiero po czasie dostrzega skutki własnego wyboru. Krytyka obejmuje zarówno jej snobizm, jak i jego interesowność.
„Do króla” jest ironiczną wypowiedzią szlachcica, który zarzuca władcy między innymi polskie pochodzenie, młodość i zainteresowanie nauką. Pozorne oskarżenia ujawniają uprzedzenia samego oskarżyciela. W „Świecie zepsutym” podmiot satyry piętnuje obłudę, chciwość i lekceważenie dobra wspólnego, kończąc wezwaniem do ratowania ojczyzny przedstawionej jako zagrożony okręt. Dwa ostatnie teksty rozwijają argumentację, nie fabułę. Cały wybór pokazuje, jak ironia, kontrast i wyrazista puenta służą demaskowaniu ludzkich wad.