Harpagon, bogaty paryski wdowiec, podporządkowuje życie gromadzeniu pieniędzy. Jego córka Eliza kocha Walerego, który uratował ją z wody i zatrudnił się w domu jej ojca, aby być blisko niej. Syn Kleant jest zakochany w ubogiej Mariannie. Harpagon planuje jednak sam poślubić tę dziewczynę, Elizę wydać za Anzelma, godzącego się nie żądać posagu, a Kleanta ożenić z wdową.
Konflikt ojca i syna zaostrza się, gdy okazuje się, że Harpagon jest lichwiarzem, u którego Kleant chciał zaciągnąć pożyczkę. Wizyta Marianny ujawnia ich uczuciową rywalizację. Harpagon podstępem wydobywa z syna wyznanie miłości, po czym zabrania mu starań o dziewczynę. Wkrótce Strzałka, służący Kleanta, zabiera ukrytą w ogrodzie szkatułkę z dziesięcioma tysiącami talarów.
Zrozpaczony Harpagon rozpoczyna śledztwo. Fałszywie oskarżony Walery sądzi, że chodzi o jego tajne zaręczyny z Elizą, i nieświadomie je ujawnia. Przybycie Anzelma prowadzi do rozpoznania rozdzielonej przed laty rodziny: jest on ojcem Walerego i Marianny. Kleant uzależnia zwrot pieniędzy od zgody na swój ślub, a Anzelm przyjmuje koszty obu małżeństw. Harpagon ustępuje i zamierza wrócić do ukochanej szkatułki. Szczęśliwe rozwiązanie losów młodych nie oznacza jego moralnej przemiany.