Szymon Winrych / Andrzej Borycki
Powstaniec przewożący broń dla walczącego jeszcze oddziału; Szymon Winrych jest jego przybranym nazwiskiem. Mimo wyczerpania kontynuuje misję i nie ujawnia patrolowi, dokąd wiezie transport. Przed śmiercią odczuwa lęk, a w ostatniej chwili modli się i przebacza.
Bezimienny chłop
Ubogi mieszkaniec pobliskiej wsi, który zabiera rzeczy pozostawione przy zabitym powstańcu. Modli się nad ciałem, lecz nie rozpoznaje w Winrychu uczestnika wspólnej sprawy. Narrator łączy jego brak solidarności z wcześniejszym poniżeniem i wyzyskiem ludu, a nie ze świadomie opracowaną zdradą.
Rosyjscy ułani
Ośmioosobowy patrol, który zatrzymuje wóz i znajduje ukrytą broń. Żołnierze zabijają Winrycha, znieważają rannego oraz zabierają część transportu. Ich przewaga sprawia, że scena ma charakter przemocy wobec osaczonego człowieka, nie równego pojedynku.
Dwa konie zaprzęgowe
Zwierzęta uczestniczące w trudnej wyprawie Winrycha. Jeden koń ginie od kuli wymierzonej w powstańca; drugi łamie nogę w zaprzęgu i pozostaje przy życiu do końca opowiadania. Ich los wzmacnia obraz bezbronności i cierpienia towarzyszącego ludzkiej walce.