Jagnię i dwa wilki — „Jagnię i wilcy”
Jagnię jest bezbronną ofiarą i próbuje odwołać się do sprawiedliwości. Wilki wykorzystują przewagę, a chęć pożarcia słabszego przedstawiają jako wystarczające uzasadnienie. Ich odpowiedź i czyn pokazują pozorność takiego usprawiedliwienia.
Młody i stary czyżyk — „Ptaszki w klatce”
Młody ptak urodził się w klatce i ceni zapewnioną w niej wygodę. Stary pamięta wolność, dlatego cierpi mimo dobrych warunków. Rozmowa ujawnia, że odmienna przeszłość wpływa na ocenę tej samej sytuacji.
Szczur i kot — „Szczur i kot”
Szczur przechwala się przed rodzeństwem, błędnie uznając kadzidło za wyraz czci dla siebie. Kot wykorzystuje chwilę jego nieuwagi i zabija go. Kontrast między wyobrażoną wielkością a rzeczywistą bezbronnością buduje puentę.
Dewotka i służąca — „Dewotka”
Pani wypowiada słowa o przebaczeniu, a jednocześnie bezlitośnie karze dziewczynę za drobne przewinienie. Służąca jest zależną od niej ofiarą przemocy; szczegółów jej błędu tekst nie ujawnia. Postępowanie pani odsłania sprzeczność między deklarowaną pobożnością a czynem.
Lew, wół, małpa i lis — „Wół minister”
Lew obsadza urząd ministra i początkowo przedkłada rozrywkę nad spokojny porządek. Wół pracuje cierpliwie, małpa bawi otoczenie kosztem obowiązków, a lis zdradza interesy monarchy i poddanych. Powrót wołu umożliwia naprawę wcześniejszych zaniedbań.
Kruk i lis — „Kruk i lis”
Kruk, trzymający w dziobie ser, chętnie przyjmuje pochwały i daje się skłonić do popisu. Lis dobiera komplementy tak, aby ptak otworzył dziób i wypuścił zdobycz. Jego pochlebstwa służą osiągnięciu materialnej korzyści.
Piotr i Jan — „Malarze”
Piotr jest utalentowany i maluje portrety wierne rzeczywistości, lecz pozostaje ubogi. Jan ma mniejsze umiejętności, za to upiększa przedstawiane osoby i jest zamożny. Zestawienie ich losów służy refleksji nad próżnością odbiorców sztuki.
Zając i jego znajomi — „Przyjaciele”
Zając liczy, że dobre stosunki z otoczeniem zapewnią mu pomoc w chwili zagrożenia. Koń, wół, kozioł, owca i cielę kolejno odmawiają lub odsyłają go dalej. Jego śmierć ujawnia różnicę między powszechną sympatią a przyjaźnią potwierdzoną działaniem.