Zakres: osiem zachowanych strof utworu rozpoczynającego się od słów „Posłuchajcie, bracia miła”.
Maryja przemawia jako matka patrząca na cierpienie ukrzyżowanego Syna. Prosi ludzi, aby jej wysłuchali i okazali współczucie. Następnie zwraca się do Jezusa: pragnie dzielić z nim ból, podtrzymać jego głowę, otrzeć krew i podać wodę, lecz nie może dosięgnąć ciała zawieszonego na krzyżu. Pyta Gabriela, gdzie jest radość obiecana przy zwiastowaniu, skoro doświadcza tak wielkiej rozpaczy. Do innych matek kieruje prośbę, aby modliły się o uchronienie przed podobnym cierpieniem. Utwór kończy wyznaniem, że nie ma i nie będzie miała innego Syna. Nie jest to opowieść o całej męce i zmartwychwstaniu, ale liryczna wypowiedź skupiona na bezradności oraz miłości matki.