Ludzie złotego wieku
Pierwsze pokolenie, żyjące za panowania Kronosa. Korzysta z obfitości ziemi bez ciężkiej pracy i nie doświadcza starości. Po zakończeniu epoki jego przedstawiciele stają się dobroczynnymi duchami.
Ludzie srebrnego wieku
Pokolenie o niezwykle długim dzieciństwie i krótkiej, trudnej dorosłości. Lekceważy bogów, za co zostaje zgładzone przez Zeusa. Jego los różni się od spokojnego odejścia ludzi złotego wieku.
Ludzie spiżowego wieku
Potężni, twardzi i wojowniczy ludzie. Do ich epoki Parandowski zalicza także Heraklesa, Tezeusza i bohaterów wojen tebańskiej oraz trojańskiej. Stanowią zbiorowego bohatera opowieści, nie jedną rodzinę czy armię.
Ludzie żelaznego wieku
Ostatnie pokolenie wymienione w micie, utożsamione z teraźniejszością jego opowiadającego. Żyje już po epoce dawnych bohaterów. Jego obraz zostaje zbudowany przez kontrast z wcześniejszymi wiekami.
Kronos i Zeus
Bogowie wyznaczający najważniejsze przełomy początkowych epok. Panowanie Kronosa łączy się ze złotym wiekiem, a jego upadek z zakończeniem tego czasu. Zeus gładzi pokolenie srebrne za brak czci dla bogów.