Zakres opracowania: Rozdziały VIII, XVI, XXI i XXV: o radości doskonałej, wyborze między modlitwą a głoszeniem i kazaniu do ptaków, wilku z Gubbio oraz opiece nad trędowatym. Jest to wybór redakcyjny, nie omówienie całego dzieła ani lista fragmentów narzucona przez CKE.
Franciszek z Asyżu
Centralna postać wybranych opowieści i nauczyciel braci. Szuka rozeznania u innych, wyrusza głosić, zawiera ugodę z wilkiem i osobiście pielęgnuje trudnego chorego. Narracja przedstawia go jako świętego, którego pokora nie wyklucza zdecydowanego działania.
Brat Leon
Towarzysz Franciszka podczas zimowej drogi i odbiorca nauki o radości doskonałej. Powtarzane zaprzeczenia mistrza skłaniają go do zadania pytania o sens tej radości. Nie należy przypisywać mu jako rzeczywistej przygody pobicia opowiedzianego jedynie warunkowo.
Klara i Sylwester
Osoby proszone o pomoc w rozstrzygnięciu, czy Franciszek ma przede wszystkim pozostawać na modlitwie, czy głosić innym. Zgodność przekazanych odpowiedzi kieruje go ku służbie słowem. W wybranym rozdziale ich rola polega na duchowym rozeznaniu, nie na uczestnictwie we wszystkich późniejszych spotkaniach.
Wilk z Gubbio
Zwierzę z opowieści hagiograficznej, początkowo zagrażające mieszkańcom i ich otoczeniu. Zawiera z Franciszkiem ugodę: powstrzymuje przemoc w zamian za regularne pożywienie. Po przemianie przez dwa lata żyje wśród ludzi, a jego śmierć wywołuje żal.
Mieszkańcy Gubbio
Wspólnota dotknięta strachem przed wilkiem. Przyjmuje warunki porozumienia i bierze odpowiedzialność za karmienie zwierzęcia. Ich postawa pokazuje, że pokój w tej opowieści wymaga również działania ludzi.
Trędowaty
Nienazwany chory, który reaguje na cierpienie gniewem i obraża opiekunów. Osobista służba Franciszka prowadzi w narracji do uzdrowienia i skruchy. Późniejsza choroba i śmierć nie zostają pominięte: finał opowieści dotyczy przede wszystkim przemiany duchowej.