Winston Smith
Pracownik Ministerstwa Prawdy fałszuje dokumenty, a potajemnie próbuje zachować własną pamięć i niezależny osąd. Dziennik, związek z Julią i zaufanie do O’Briena są kolejnymi etapami jego buntu. Tortury doprowadzają go do zdrady ukochanej i emocjonalnego podporządkowania Wielkiemu Bratu.
Julia
Pracuje w strukturach Partii, lecz pod pozorem gorliwości szuka prywatnej swobody. Sprawnie organizuje potajemne spotkania i nawiązuje z Winstonem związek. Po aresztowaniu zostaje złamana; późniejsze spotkanie nie przywraca ich miłości.
O’Brien
Członek Wewnętrznej Partii, którego Winston błędnie uznaje za sprzymierzeńca. Pozoruje wprowadzenie do Bractwa, a następnie kieruje przesłuchaniami i „reedukacją” bohatera. Łączy przemoc z próbą odebrania mu prawa do samodzielnego rozumienia rzeczywistości.
Pan Charrington
Pozorny sprzedawca staroci udostępnia kochankom pokój kojarzący się z prywatnością i przeszłością. W rzeczywistości uczestniczy w ich obserwowaniu jako agent Policji Myśli. Jego ujawnienie rozbija przekonanie Winstona, że znalazł bezpieczne schronienie.
Syme
Inteligentny specjalista pracujący nad nowomową. Wyjaśnia Winstonowi, że ograniczanie słownictwa ma służyć ograniczaniu myślenia. Mimo lojalności wobec Partii znika, a jego istnienie zostaje wymazane z oficjalnego obrazu.
Parsons
Gorliwy zwolennik Partii i sąsiad Winstona z dumą patrzy na wychowanie własnych dzieci w duchu czujności. Zostaje uwięziony po donosie dotyczącym słów wypowiedzianych przez sen. Jego los pokazuje, że deklarowane posłuszeństwo nie daje trwałej ochrony.
Wielki Brat
Wszechobecny wizerunek przywódcy i punkt skupiający wymaganą lojalność. Winston nie otrzymuje niezależnego potwierdzenia jego istnienia jako konkretnej, dostępnej poznaniu osoby. Dla fabuły najważniejsza jest jego rola symbolu władzy, któremu bohater ma podporządkować również uczucia.
Emmanuel Goldstein
Oficjalnie przedstawiany jako główny wróg Partii i przywódca oporu. Przypisuje mu się książkę otrzymaną przez Winstona. Utwór nie daje bohaterowi pewności, gdzie kończy się realny przeciwnik władzy, a zaczyna wytwarzany przez nią obraz zagrożenia.