Guślarz
Przewodnik obrzędu dziadów, który przywołuje duchy, pyta o ich potrzeby i nakazuje odpowiednie działania. Rozpoznaje sens pokuty kolejnych zjaw oraz przyszły los Zosi. Jego wiedza okazuje się jednak bezradna wobec ostatniego, milczącego Widma.
Józio
Duch chłopca, który przybywa wraz z Rózią jako jedno z duchów lekkich i przemawia w imieniu obojga. Za życia dzieci znały wyłącznie przyjemności, dlatego bez doświadczenia goryczy nie mogą osiągnąć pełni szczęścia po śmierci. Prosi o dwa ziarenka gorczycy; po otrzymaniu pomocy dzieci odchodzą.
Rózia
Duch dziewczynki pojawiającej się razem z Józiem. Dzieli z nim los dzieci, którym za życia oszczędzono wszelkich cierpień. Jej udział w scenie ilustruje tę samą naukę: do pełni ludzkiego doświadczenia należy również gorycz.
Widmo złego pana
Duch okrutnego dziedzica, który cierpi głód i pragnienie, lecz ptaki nie pozwalają mu przyjąć pokarmu. Kruk przypomina śmierć człowieka ukaranego za zabranie owoców, a Sowa — los kobiety wypędzonej z dzieckiem na mróz. Dawne ofiary uniemożliwiają panu skorzystanie z pomocy uczestników obrzędu. Jego kara wiąże się z odmową człowieczeństwa i miłosierdzia wobec innych.
Zosia
Duch pasterki, która lubiła podziw i zabawę, ale lekceważyła uczucia zalotników. Nie może po śmierci ani dotknąć ziemi, ani dostać się do nieba. Guślarz zapowiada, że jej samotna pokuta potrwa jeszcze dwa lata.
Milczące Widmo
Młody duch, który pojawia się pod koniec obrzędu bez wezwania. Wskazuje okolice serca, nie odpowiada Guślarzowi i wpatruje się w Pasterkę. Kiedy kobieta zostaje wyprowadzona, zjawa podąża za nią; jej imię i przeszłość pozostają w części II niewyjaśnione.
Pasterka
Wieśniaczka w żałobie, ku której zwraca się milczące Widmo. Nie wyjaśnia uczestnikom obrzędu swojej relacji ze zjawą. Jej wyprowadzenie z kaplicy nie rozwiązuje zagadki, ponieważ duch idzie za nią.
Chór wieśniaków
Wspólnota uczestnicząca w dziadach, wykonująca polecenia Guślarza i powtarzająca nauki duchów. W czynnościach obrzędowych pomaga również Starzec. Zbiorowa reakcja mieszkańców łączy poszczególne sceny i podkreśla wspólnotowy charakter spotkania.