Konrad Wallenrod / Walter Alf
Litwin porwany w dzieciństwie przez Krzyżaków, później mąż Aldony i wielki mistrz Zakonu pod przybraną tożsamością. Wykorzystuje zaufanie przeciwnika, aby doprowadzić jego armię do klęski. Jego wybór ocala sprawę, której służy, ale wymaga oszustwa i poświęcenia szczęścia; po wydaniu wyroku śmierci wypija truciznę.
Halban / stary wajdelota
Opiekun, nauczyciel i powiernik Waltera, przechowujący pamięć o Litwie w opowieściach i pieśniach. Kształtuje jego przywiązanie do ojczyzny, ale także stale przypomina obowiązek zemsty. W finale nie zgadza się umrzeć razem z Konradem, ponieważ chce utrwalić i rozpowszechnić jego historię.
Aldona / pustelnica
Córka Kiejstuta i żona Waltera, która po rozstaniu z mężem szuka schronienia w życiu religijnym. Zamieszkuje w zamkniętej wieży, aby pozostać blisko niego. Odmawia wspólnego powrotu na Litwę, powołując się na złożony ślub i utratę dawnego życia; końcowy krzyk z jej wieży sugeruje jej śmierć.
Kiejstut
Litewski książę, ojciec Aldony. Przyjmuje Waltera po jego ucieczce z krzyżackiego wojska, docenia jego wiedzę wojenną i zgadza się na małżeństwo z córką. Walczy z najazdami, lecz w przeciwieństwie do Waltera długo traktuje je jako znany od pokoleń porządek życia.
Witold
Litewski książę szukający u Krzyżaków wsparcia przeciw Jagielle. Podczas uczty dotykają go wyrzuty wajdeloty dotyczące współpracy z wrogiem ojczyzny. Następnie zrywa sojusz z Zakonem i uczestniczy w działaniach przeciw jego wojskom.
Winrych
Wielki mistrz, który wychowuje porwanego Waltera i okazuje mu przywiązanie. Jego opieka nie usuwa pamięci dziecka o utraconej rodzinie ani wpływu wajdeloty. Relacja ta pokazuje, że konflikt zbiorowy obejmuje również skomplikowane więzi osobiste.
Almanzor
Bohater śpiewanej przez Konrada ballady „Alpuhara”, a nie uczestnik głównej akcji. Pozoruje poddanie się Hiszpanom i zaraża ich dżumą, sam także umierając. Jego historia stanowi wewnętrzny przykład zemsty przez podstęp i samozniszczenie.