Narrator
Pierwszoosobowy opowiadający, znający miejsce dawnej cerkwi i przechowujący wspomnienia o niej. Rozmawia z turystą, przywołuje powroty mieszkańców i wyobraża sobie pracę budowniczych. Wyraźnie łączy doświadczenie z domysłem; nie należy automatycznie utożsamiać go z Andrzejem Stasiukiem.
Turysta z aparatem
Przybysz zainteresowany sfotografowaniem terenu po cerkwi. Pytaniami uruchamia opowieść narratora i patrzy na przeniesienie budowli jako na możliwość jej zachowania. W finale pyta o dawne wejście.
Dziewięćdziesięcioletni dawny mieszkaniec
Starszy, niesprawny mężczyzna wracający po długiej nieobecności do rodzinnej okolicy. Rozpoznaje cerkiew oraz położenie znikłych domów. Jego wspomnienie wymiany pokrycia dachowego przez ojca i mapa sąsiedztwa przywracają miejscu osobisty wymiar.
Powracający mieszkańcy
Ludzie, których wcześniejsze życie było związane z cerkwią i okolicą. Mimo zniszczenia potrafią odnaleźć dawne punkty odniesienia; kobiety ponownie modlą się w świątyni. Ich zachowanie pokazuje trwanie więzi, a nie odbudowanie nieistniejącej już wspólnoty w dawnym kształcie.
Budowniczowie przywoływani w wyobraźni
Zbiorowy obraz ludzi, którzy mogli ścinać drzewa, przewozić drewno i wznosić świątynię. Narrator nie dysponuje pełną dokumentacją ich pracy i uzupełnia brak wiedzy obrazami możliwej przeszłości. Nie są to szczegółowo zidentyfikowane postacie o potwierdzonych biografiach.