Gustaw — narrator i więzień
Autobiograficzny bohater przechodzi przez sowieckie więzienia i łagier w Jercewie. Opisuje własne wyniszczenie oraz losy współwięźniów, nie pomijając chwil własnej słabości i nieufności. Próbuje pomóc Kostylewowi, podejmuje głodówkę i po zwolnieniu dociera do polskiej armii.
Michaił Kostylew
Dawny idealista przeżywa załamanie wiary w system, któremu ufał. Celowo podtrzymuje oparzenie ręki, aby nie pracować na rzecz obozowych władz. Po decyzji o wysłaniu na Kołymę zadaje sobie śmiertelne oparzenia, nie doczekawszy spotkania z matką.
Natalia Lwowna
Więźniarka udostępniająca narratorowi książkę Dostojewskiego. Literatura pomaga jej rozpoznać sens niewoli, lecz zarazem pogłębia rozpacz. Przeżywa próbę samobójczą, a później pomaga innym, wynosząc jedzenie z kuchni.
Dimka
Starszy, okaleczony więzień pomaga Gustawowi rozpoznać obozowe warunki i sposoby przetrwania. Nie jest postacią wyłącznie idealizowaną: uczestniczy również w świecie obozowej przemocy. Podczas pożegnania z narratorem jego życzliwość ujawnia siłę więzi powstałej mimo tych warunków.
Marusia i Kowal
Marusia zostaje skrzywdzona przez grupę urków, a potem wiąże się uczuciowo z Kowalem. Mężczyzna poświęca tę relację, wybierając lojalność wobec swojej grupy i godząc się na kolejną przemoc wobec dziewczyny. Ich historia pokazuje niszczenie intymności przez obozową hierarchię.
Pamfiłow i Sasza
Ojciec podtrzymuje nadzieję dzięki listom syna, który początkowo usprawiedliwia jego uwięzienie. Kiedy Sasza również trafia do łagru, dochodzi do bolesnego, lecz pojednawczego spotkania. Więź rodzinna okazuje się silniejsza niż wcześniejsze oskarżenia.
Gorcew
Więzień rozpoznany jako dawny funkcjonariusz aparatu śledczego. Współwięźniowie mszczą się na nim przemocą i skrajnie ciężką pracą, przy przyzwoleniu władz. Jego los odsłania mechanizm wykorzystywania odwetu ofiar do utrzymywania obozowego porządku.
Rozmówca z epilogu
Dawny współwięzień przyznaje, że dla ochrony własnego życia fałszywie obciążył czterech ludzi. Po wojnie szuka u Gustawa zrozumienia, którego nie spodziewa się od osób bez doświadczenia łagru. Nie otrzymuje jednak oczekiwanego słowa usprawiedliwienia.