Zakres opracowania: Księga I: rozdziały 1–6 oraz 8–16; księga III: rozdziały 2–15, według numeracji dostarczonego przekładu. Jest to wybór redakcyjny, nie omówienie całego dzieła ani lista fragmentów narzucona przez CKE.
Piast i jego żona
Skromni gospodarze przyjmujący przybyszów odrzuconych u Popiela. Ich gościnność zostaje nagrodzona w opowieści cudownym pomnożeniem zapasów i zapowiedzią wyniesienia syna. Dostarczony przekład nazywa żonę Piasta Rzepką.
Siemowit i Popiel
Postacie tworzące kontrast w opowieści o zmianie dynastii. Siemowit, syn Piasta, zostaje wyniesiony do władzy, podczas gdy Popiel ją traci. Los Popiela przedstawiony jest w formie legendarnego przekazu o myszach.
Mieszko i Dąbrówka
Rodzice Bolesława Chrobrego w genealogii kronikarza. Odzyskanie wzroku przez Mieszka zapowiada w narracji przyjęcie wiary, a Dąbrówka odgrywa rolę w jego przemianie religijnej. Ich dzieje służą powiązaniu dynastii z chrześcijaństwem.
Bolesław Chrobry
Władca przedstawiony jako hojny, sprawiedliwy, potężny i przychylny Kościołowi. Otacza czcią Wojciecha, przyjmuje Ottona i wysłuchuje skarg poddanych. Pochwalna konstrukcja jego portretu wymaga odróżnienia relacji kronikarza od bezstronnej oceny historycznej.
Królowa — żona Chrobrego
W wybranej opowieści pozostaje nienazwana. Ratuje skazańców, a następnie doprowadza do przebaczenia, kiedy gniew króla ustępuje żalowi. Reprezentuje roztropność i miłosierdzie łagodzące surowość władzy.
Otton
Gość Chrobrego przybywający do grobu Wojciecha. Jego podziw, gesty uznania i wymiana darów podnoszą w kronice rangę gospodarza. Scena ma zarazem wymiar religijny i polityczny.
Bolesław Krzywousty
Książę odrzucający narzucone żądania Henryka i organizujący obronę. Nie przyjmuje niekorzystnej bitwy tylko po to, by wykazać odwagę, lecz nęka i osłabia wrogie wojsko. Kronikarz przedstawia jego działania jako próbę skutecznego przywództwa.
Henryk i Zbigniew
Henryk występuje jako przywódca najazdu, stawiający Bolesławowi warunki podporządkowania. Zbigniew dostarcza mu argumentów przeciw bratu i zapewnia o słabości jego poparcia. Przebieg oporu przeczy tym zapewnieniom, a wyprawa kończy się odwrotem.