Zakres opracowania: Księga I: rozdziały 1–6 oraz 8–16; księga III: rozdziały 2–15, według numeracji dostarczonego przekładu. Jest to wybór redakcyjny, nie omówienie całego dzieła ani lista fragmentów narzucona przez CKE.
Gościnność Piasta i początek dynastii — księga I, rozdziały 1–3
Popiel przygotowuje uroczystość postrzyżyn, lecz przybysze nie zostają przyjęci do jego siedziby. Trafiają do ubogiego domu Piasta i jego żony, gdzie mimo ograniczonych zapasów otrzymują gościnę. W opowieści skromny pokarm i napój cudownie się pomnażają. Uroczystość związana z synem gospodarzy, Siemowitem, zapowiada odwrócenie dotychczasowej hierarchii.
Siemowit zostaje wyniesiony do władzy, a Popiel traci pozycję. Kronika przywołuje przekaz o jego śmierci za sprawą myszy. Dalsze następstwo władców prowadzi przez Lestka i Siemomysła ku Mieszkowi. Nie jest to szczegółowy zapis codziennego życia kolejnych pokoleń, lecz opowieść wyjaśniająca i uzasadniająca początek panowania rodu.
Odzyskany wzrok Mieszka i chrześcijaństwo — księga I, rozdziały 4–6
Mieszko ma pozostawać niewidomy do siódmego roku życia. Odzyskanie wzroku podczas rodzinnej uroczystości zostaje objaśnione jako zapowiedź przemiany całej wspólnoty. Kronikarz łączy motyw ciemności i widzenia z przejściem od dawnej religii do chrześcijaństwa.
W dalszej opowieści Dąbrówka odmawia zawarcia związku, dopóki Mieszko nie zmieni dotychczasowego postępowania, a jej wpływ zostaje powiązany z jego chrztem. Z ich małżeństwa rodzi się Bolesław. Nacisk pada na religijny sens przemiany i genealogię władcy; czytelnik powinien odróżniać tę konstrukcję narracyjną od współczesnego opracowania historycznego.
Chrobry, Wojciech i spotkanie z Ottonem — księga I, rozdział 6
Bolesław otacza opieką Wojciecha, a po jego męczeńskiej śmierci wykupuje ciało. Przybycie Ottona do grobu świętego staje się okazją do pokazania potęgi i hojności gospodarza. Bogactwo przyjęcia oraz wygląd wojsk wywołują podziw gościa.
Gesty Ottona, wymiana darów i uznanie pozycji Bolesława tworzą w kronice scenę szczególnego wywyższenia. Nie należy bez wyjaśnienia utożsamiać opisanej tam czynności nałożenia diademu z odrębną, późniejszą formalną koronacją. W wybranym przekazie najważniejsze są prestiż, religijna wspólnota i uznanie władcy.
Portret dobrego władcy i łagodząca gniew królowa — księga I, rozdziały 8–16
Kolejne rozdziały gromadzą przykłady siły, sprawiedliwości, hojności oraz troski Chrobrego o Kościół i poddanych. Władca ma wysłuchiwać skarg ludzi niskiego stanu, nie pozwalając możnym z góry unieważnić ich racji. Organizacja podróży i zaopatrzenia ukazuje państwo sprawnie działające, a obrazy zasobnego dworu wzmacniają pochwalny ton.
Osobny epizod przedstawia królową, która potajemnie ocala ludzi skazanych przez rozgniewanego króla. Kiedy Bolesław po czasie żałuje ich śmierci, dowiaduje się, że żyją. Wysłuchuje wstawiennictwa i przywraca ich do łaski. Tekst pokazuje miłosierdzie osiągnięte przez roztropne powstrzymanie gniewu, a nie ucieczkę więźniów zorganizowaną przez nich samych.
Śmierć Chrobrego zamyka obraz wielkości scenami żałoby i zapowiedzią trudniejszego czasu. Polska zostaje przedstawiona jak osierocona wspólnota. Kontrast między dawną świetnością a stratą jest częścią literackiej pochwały zmarłego; nie oznacza bezstronnej oceny wszystkich stron jego rządów.
Żądania Henryka i odmowa Krzywoustego — księga III, rozdziały 2–5
Po pominięciu wielu rozdziałów kronika ukazuje konflikt Henryka z Bolesławem Krzywoustym. W przedstawionym poselstwie pojawiają się żądania daniny, pomocy wojskowej i ustępstw na rzecz Zbigniewa. Bolesław odróżnia pomoc udzielaną dobrowolnie od zobowiązania wymuszonego groźbą i nie przyjmuje warunków przeciwnika.
Zbigniew przekonuje Henryka, że Krzywousty ma niewielkie poparcie. Opór napotkany już pod Bytomiem przeczy tym zapewnieniom. Kronikarz podkreśla odwagę obrońców, a sam najazd staje się próbą zdolności księcia do ochrony kraju. Przytoczone wypowiedzi wodzów należy czytać jako element kompozycji kroniki, nie jako stenogram rozmów.
Obrona Głogowa — księga III, środkowe rozdziały wybranego ciągu
Wojska Henryka przekraczają Odrę i zaskakują otoczenie Głogowa. Niewielkie siły Bolesława nie pozwalają mu od razu przyjąć otwartego starcia. Mieszkańcy uzyskują czasowe zawieszenie działań, przekazując zakładników i oczekując odpowiedzi swojego władcy. W tym czasie wzmacniają obronę.
Po odrzuceniu kapitulacji przeciwnik nie zwraca zakładników, mimo wcześniejszego ustalenia. Zostają oni umieszczeni przy urządzeniach oblężniczych. Obrońcy muszą wybierać między poddaniem grodu a walką zagrażającą własnym bliskim. Kronika podkreśla ich wytrwałość. Nie podaje jednak prostego, osobnego zakończenia historii każdego z zakładników, więc nie wolno dopisywać zbiorowego ocalenia lub śmierci wszystkich.
Nękanie najeźdźcy i jego odwrót — księga III, do rozdziału 15
Bolesław prowadzi działania utrudniające przeciwnikowi zdobywanie żywności, odpoczynek i bezpieczne poruszanie się. Zamiast jednej rozstrzygającej bitwy narrator przedstawia serię zagrożeń i narastające wyczerpanie wrogiego wojska. Nawet głosy przypisane przeciwnikom służą pochwale księcia.
Henryk ogranicza swoje żądania, lecz Bolesław nie zgadza się na daninę. Wyprawa kończy się odwrotem bez osiągnięcia zamierzonego podporządkowania. Wybrany tekst nie zawiera odrębnej, zwycięskiej bitwy na Psim Polu; nie należy wprowadzać jej z późniejszej tradycji jako wydarzenia opisanego tutaj przez Galla.