61. Walka o życie z perspektywy wojennej i powojennej. – fiszki

Walka o życie może oznaczać zarówno próbę fizycznego przetrwania, jak i zachowanie godności oraz ratowanie innych. W reportażu Hanny Krall doświadczenia wojenne i praca lekarska Marka Edelmana pokazują, że warto walczyć o każde pojedyncze życie.

Mieszkańcy getta próbują przetrwać w warunkach głodu, terroru i deportacji. Możliwości ratunku są bardzo ograniczone, dlatego szczególnego znaczenia nabiera pomoc pojedynczym osobom oraz próba zachowania godności w sytuacji nieustannego zagrożenia śmiercią.

Powstańcy wiedzieli, że ich szanse na zwycięstwo są minimalne. Decydując się na opór, chcieli jednak samodzielnie zdecydować o swoim losie i nie czekać biernie na śmierć. Walka dawała im możliwość zachowania poczucia wolności i godności.

Edelman miał możliwość wyciągania pojedynczych osób z tłumu przeznaczonego do deportacji. Pokazuje to dramatyczny charakter wojennej walki o życie: nie można ocalić wszystkich, ale uratowanie jednej osoby nadal ma ogromną wartość.

Po wojnie Edelman zostaje kardiologiem. Nie walczy już z okupantem, lecz ze śmiercią swoich pacjentów. Dzięki medycynie próbuje przedłużać ich życie i dawać im dodatkowy czas, choć wie, że nie jest w stanie uratować każdego.

Tytuł odnosi się do pracy lekarza próbującego uratować pacjenta, zanim nastąpi śmierć. „Zdążyć” oznacza przedłużyć ludzkie życie i wykorzystać możliwości medycyny, choć ostatecznie człowiek nie jest w stanie całkowicie pokonać śmierci.

W obu przypadkach najważniejszy pozostaje konkretny człowiek. W getcie Edelman próbuje ratować jednostki spośród ludzi skazanych na śmierć, a po wojnie jako lekarz walczy o życie kolejnych pacjentów. Każde życie zachowuje dla niego indywidualną wartość.

Doktor Rieux, podobnie jak Edelman, walczy o życie innych mimo świadomości własnych ograniczeń. Obaj lekarze nie oczekują spektakularnego zwycięstwa, lecz konsekwentnie wykonują swoją pracę, ponieważ uważają ratowanie człowieka za moralny obowiązek.

Można stwierdzić, że walka o życie ma sens nawet wtedy, gdy nie można uratować wszystkich. Reportaż Hanny Krall pokazuje, że o wartości działania decyduje troska o pojedynczego człowieka, jego godność i możliwość otrzymania kolejnej szansy.