Zakres opracowania: Ap 1; 4–6; 12–13 oraz 20–22. Jest to wybór redakcyjny, nie omówienie całego dzieła ani lista fragmentów narzucona przez CKE.
Jan na Patmos i polecenie zapisania widzenia — Ap 1
Osoba przedstawiająca objawienie nazywa się Jan i przebywa na wyspie Patmos z powodu świadectwa o Jezusie. Słyszy głos nakazujący spisać widzenie i przesłać je siedmiu Kościołom. Wśród siedmiu świeczników ukazuje się postać podobna do Syna Człowieczego. Jej wygląd łączy obrazy blasku, ognia, potęgi i władzy nad śmiercią.
Wyjaśnione zostają wybrane symbole: świeczniki odnoszą się do wspólnot, a gwiazdy do ich aniołów. Jan ma przekazać to, co zobaczył. Listy do siedmiu Kościołów z rozdziałów 2–3 nie należą do przyjętego wyboru, dlatego dalsze omówienie przechodzi od razu do wizji niebiańskiej.
Tron i zwój otwierany przez Baranka — Ap 4–5
Jan widzi tron otoczony starcami i czterema żywymi istotami. Cała scena skupia się na uwielbieniu Boga jako Stwórcy. Obrazy zwierzęce, skrzydła, oczy i korony nie budują realistycznego portretu dworu, lecz podkreślają niezwykłość i uroczystość wizji.
W ręku Zasiadającego znajduje się zwój zamknięty siedmioma pieczęciami. Nikt nie okazuje się godny go otworzyć, co wywołuje płacz Jana. Zapowiedziany jako zwycięski Lew z pokolenia Judy objawia się Baranek wyglądający jak zabity, a jednak żyjący. Otrzymuje zwój. Uwielbienie Baranka łączy Jego zwycięstwo z ofiarą i odkupieniem ludzi pochodzących z różnych narodów.
Sześć pierwszych pieczęci — Ap 6
Otwarciu czterech pierwszych pieczęci towarzyszą kolejne konie i jeźdźcy. Biały jeździec nosi łuk i koronę oraz wyrusza, aby zwyciężać. Następni kojarzą się z odebraniem pokoju i rozlewem krwi, głodem wyrażonym przez wagę i ceny żywności oraz śmiercią. Nie należy automatycznie przypisywać pierwszemu jeźdźcowi imienia lub znaczenia, którego tekst jednoznacznie nie podaje.
Przy piątej pieczęci ukazane zostają dusze zabitych za świadectwo, wołające o sprawiedliwość. Otrzymują białe szaty i mają jeszcze oczekiwać. Szósta pieczęć przynosi obrazy trzęsienia ziemi i zachwiania kosmicznego porządku. Strach obejmuje ludzi różnych stanów. Opracowanie nie dopowiada w tym miejscu siódmej pieczęci ani dalszego cyklu trąb, ponieważ rozdziały te nie zostały wybrane.
Niewiasta, Dziecko i Smok — Ap 12
Na niebie pojawia się Niewiasta obleczona w słońce, z księżycem pod stopami i koroną z dwunastu gwiazd. Smok chce pożreć jej dziecko. Dziecko przeznaczone do panowania zostaje jednak uniesione do Boga, a Niewiasta znajduje schronienie na pustyni. Obraz pozostawia przestrzeń interpretacji symbolicznej; samo widzenie nie przedstawia Niewiasty po imieniu jako zwykłej bohaterki biograficznej.
Michał wraz z aniołami walczy ze Smokiem. Smok, utożsamiony w tekście z diabłem i Szatanem, zostaje strącony. Następnie ściga Niewiastę, ale ziemia pochłania wodę, którą przeciw niej wyrzuca. Jego wrogość zwraca się ku pozostałemu potomstwu Niewiasty, zachowującemu Boże przykazania i świadectwo Jezusa.
Dwie Bestie i wymuszona cześć — Ap 13
Bestia wychodząca z morza otrzymuje władzę od Smoka. Jej pozorna niezwyciężoność i zagojona śmiertelna rana budzą podziw. Korzysta z władzy, by bluźnić i prześladować wiernych. Druga Bestia, wychodząca z ziemi, wygląda łagodniej, ale mówi głosem Smoka. Posługuje się znakami i zwodzeniem, skłaniając ludzi do kultu pierwszej.
Przymus obejmuje także możliwość kupowania i sprzedawania, uzależnioną od przyjęcia znamienia. Pojawia się liczba 666. Scena przedstawia mechanizmy przemocy, bałwochwalstwa i podporządkowania, lecz nie daje podstaw do prostego utożsamiania kolejnych symboli z dowolnie wybranymi współczesnymi osobami czy przedmiotami. Po tych rozdziałach wybór przechodzi do finału, pomijając dalsze wizje plag i upadku Babilonu.
Tysiąc lat, ostatni bunt i sąd — Ap 20
Anioł wiąże Szatana na tysiąc lat. Ukazani zostają ci, którzy ponieśli śmierć z powodu świadectwa i królują z Chrystusem. Po upływie wskazanego czasu Szatan zostaje uwolniony i zwodzi narody do ostatniego wystąpienia przeciw świętym. Atak kończy się klęską buntowników, a diabeł trafia do jeziora ognia.
Następuje widzenie wielkiego białego tronu. Umarli stają przed sądem; otwierane są księgi oraz księga życia. Sąd uwzględnia czyny. Śmierć i kraina umarłych również zostają usunięte. Jest to kolejność obrazów objawienia, nie podany przez utwór kalendarz możliwy do przeliczenia na współczesne daty.
Nowe Jeruzalem i oczekiwanie przyjścia — Ap 21–22
Jan widzi nowe niebo i nową ziemię. Święte miasto zstępuje jako obraz wspólnoty przemienionej bliskością Boga. Znikają śmierć, łzy i ból. Bramy, fundamenty i drogocenne materiały podkreślają pełnię oraz trwałość tego porządku. Miasto nie potrzebuje osobnego budynku świątyni ani światła słońca, ponieważ jego centrum i światłem są Bóg oraz Baranek.
Od tronu wypływa rzeka życia, a drzewo życia przynosi owoce i uzdrawiające liście. Ustaje przekleństwo. Kiedy Jan chce oddać pokłon aniołowi, zostaje skierowany ku czci należnej Bogu. Finał łączy zapewnienie o przyjściu Jezusa z wezwaniem do wierności i zaproszeniem do udziału w wodzie życia. Ostatnim akcentem jest nadzieja, nie pozostawienie świata pod nieograniczoną władzą zła.