Biblia - Apokalipsa Św. Jana

Streszczenie

Apokalipsa według Świętego Jana otwiera się wizją wygnanego na Patmos apostoła, który otrzymuje objawienie od Jezusa Chrystusa i zapowiada błogosławieństwo dla czytelników proroctwa. Następnie Chrystus kieruje przesłania do siedmiu Kościołów Azji Mniejszej: Efezu, Smyrny, Pergamonu, Tiatyry, Sardes, Filadelfii i Laodycei. Wzywa jednych do odnowienia „pierwszej miłości”, innych pociesza w prześladowaniach, a letnią Laodyceę napomina: „Obyś był zimny albo gorący!”. Każdy list obiecuje „zwycięzcy” udział w drzewie życia lub inne znaki przyszłej chwały, potwierdzając, że ziemska wierność zostanie kiedyś nagrodzona.

Jan zostaje przeniesiony „w duchu” do niebiańskiej sali tronowej, gdzie Bóg otoczony tęczą odbiera cześć od czterech żywych istot i dwudziestu czterech starców nieustannie wołających „Święty, Święty, Święty”. W Jego dłoni spoczywa zwój zamknięty siedmioma pieczęciami, a jedynie Baranek jakby zabity, będący równocześnie Lwem z pokolenia Judy, okazuje się godny go otworzyć. Łamanie pieczęci uwalnia czterech Jeźdźców – zwycięstwo, wojnę, głód i śmierć – oraz kosmiczne katastrofy. Dusze męczenników wołają o sprawiedliwość, a niewyobrażalny tłum w białych szatach otrzymuje Boże znamiona, zapowiadając duchową ochronę wiernych w nadchodzących sądach.

Po otwarciu ostatniej pieczęci siedmiu aniołów dostaje trąby, których dźwięki przynoszą grad z ogniem, zatrute wody, zaciemnienie nieba i inwazję demonicznej szarańczy. Świat pogrąża się w panice, lecz nawet po śmierci trzeciej części ludzi ocalałe narody nie porzucają bałwochwalstwa. Jan połyka słodko-gorzką księgę, by dalej prorokować. Pojawia się Smok – starodawny wąż, czyli Szatan – chcący pożreć Dziecię Niewiasty obleczonej w słońce. Po zwycięstwie Michała Smok zostaje zrzucony na ziemię; z morza wynurza się Bestia o dziesięciu rogach, a z ziemi Bestia-Fałszywy Prorok narzuca ludziom znamię 666. Wizja ostrzega przed systemem polityczno-religijnym, który próbuje zastąpić kult Boga kultem władzy.

Siedem czasz gniewu Boga wylewa się na ziemię, kulminując w trzęsieniu, które obraca w ruinę Babilon Wielki – Nierządnicę ubraną w purpurę. Kupcy i królowie opłakują jej upadek, lecz niebo się raduje: wyrok nad prześladowczynią świętych został wykonany. W triumfalnym finale Baranek ukazuje się jako Biały Jeździec prowadzący armie niebios; Bestia i Fałszywy Prorok trafiają do jeziora ognia, a Szatan jest związany na tysiąc lat. Po krótkim buncie Goga i Magoga diabeł zostaje tam uwięziony na wieki. Przed tronem białym jak śnieg odbywa się Sąd Ostateczny: kto nie jest wpisany do Księgi Życia, zostaje wrzucony do jeziora ognia.

Księga zamyka się wizją Nowego Nieba i Nowej Ziemi, gdzie „pierwsze rzeczy przeminęły”. Nowe Jeruzalem zstępuje jak oblubienica, lśni jaspisem i złotem, a przez jego bramy z pereł nie wchodzi nic nieczystego. Z tronu płynie Rzeka Wody Życia, po brzegach stoi Drzewo Życia, które leczy narody. Bóg sam otrze każdą łzę z ich oczu, a nocy już nie będzie. Chrystus trzykrotnie powtarza: „Oto przychodzę niebawem”, na co Kościół odpowiada: „Przyjdź!”. Ostatnie słowa brzmią: „Łaska Pana Jezusa ze wszystkimi” – pieczęć nadziei, że dramat historii zakończy się wieczną komunią Boga z ludźmi.