Zakres opracowania: Koh 1–3; 9 oraz 12. Jest to wybór redakcyjny, nie omówienie całego dzieła ani lista fragmentów narzucona przez CKE.
Głos mędrca i powracający rytm świata — Koh 1
Wypowiedź przedstawia Koheleta jako syna Dawida i króla w Jerozolimie. Jest to rola mówiącego określona przez tekst; samo to przedstawienie nie rozstrzyga historycznego autorstwa księgi. Otwarcie przynosi rozważanie o nietrwałości ludzkich osiągnięć. Pokolenia przemijają, podczas gdy ziemia, ruch słońca, wiatr i obieg wód ukazują powtarzalność większego porządku.
Pragnienie oglądania, słuchania i poznawania nie zostaje ostatecznie zaspokojone. To, co wydaje się zupełnie nowe, często powtarza wcześniejsze doświadczenia, o których ludzie zapomnieli. Mówiący próbuje objąć rozumem ludzkie sprawy, lecz odkrywa, że większa wiedza potrafi zwiększać świadomość cierpienia. Poznanie nie daje mu władzy nad wszystkim, co poznał.
Próba przyjemności, bogactwa i pracy — Koh 2
Kohelet rozważa życie poświęcone rozrywce i przyjemności. Przywołuje wino, budowę domów, zakładanie ogrodów, gromadzenie majątku i korzystanie z usług innych ludzi. Szerokość tego doświadczenia ma pokazać, że jego rozczarowanie nie wynika po prostu z braku możliwości. Potrafi dostrzec doraźną satysfakcję z pracy i korzystania z jej wyników, ale nie znajduje w nich trwałej odpowiedzi na przemijanie.
Także mądrość nie usuwa wspólnego losu ludzi: śmierć czeka zarówno mędrca, jak i głupca. Wypracowany dobytek przypadnie następcy, nad którego rozsądkiem właściciel nie ma kontroli. Rodzi to znużenie i niepokój, zwłaszcza gdy praca wypełnia człowiekowi dni, a nocą nie pozwala odpocząć. Alternatywą nie jest jednak wyłącznie rozpacz: możliwość jedzenia, picia i cieszenia się owocami wysiłku zostaje przedstawiona jako dar.
Czas na przeciwstawne doświadczenia — Koh 3
Znane zestawienie różnych czasów obejmuje między innymi rodzenie się i umieranie, sadzenie i wyrywanie roślin, płacz i śmiech, szukanie i tracenie, milczenie i mowę. Ukazuje życie podlegające zmianom, a nie jeden nieprzerwany stan szczęścia lub nieszczęścia. Samo występowanie czynności na liście nie oznacza moralnego usprawiedliwienia każdego działania w dowolnych okolicznościach.
Człowiek dostrzega fragmenty większego ładu, ale nie poznaje go w całości. Kohelet wraca zatem do wartości dobrego działania i korzystania z dostępnych darów. Równocześnie widzi niesprawiedliwość tam, gdzie powinien istnieć prawy sąd. Przywołuje sąd Boży, a następnie wspólną ludziom i zwierzętom śmiertelność. Pytania o los ducha pozostają częścią namysłu nad ograniczeniami ludzkiej wiedzy, nie sceną rozgrywającą się z udziałem nazwanych bohaterów.
Wspólna śmierć i nieprzewidywalność powodzenia — Koh 9
Los nie rozdziela ludzi prostą granicą między cierpiącymi niegodziwcami a zawsze szczęśliwymi sprawiedliwymi. Śmierć obejmuje wszystkich. Obraz żywego psa i martwego lwa podkreśla, że dopóki trwa życie, pozostaje możliwość działania. Wezwanie do radowania się posiłkiem, miłością i pracą nie oznacza gromadzenia nieograniczonej przyjemności, lecz wykorzystanie skończonego czasu.
Zdolności nie stanowią gwarancji zwycięstwa: szybki biegacz czy silny wojownik może przegrać, ponieważ rezultat zależy także od okoliczności, których nie przewidział. Przykład ubogiego mędrca ratującego małe miasto pokazuje wartość rozumu, ale zarazem nietrwałość społecznej wdzięczności. Ocalający może zostać zapomniany. Ten przykład wspiera argument, nie tworzy osobnej, szczegółowo rozwiniętej biografii.
Pamięć o Stwórcy i obraz starości — Koh 12
Końcowy wybrany rozdział wzywa, by pamiętać o Stwórcy, zanim nadejdą dni osłabienia. Następuje ciąg obrazów: ciemnienie światła, drżenie strażników domu, osłabienie tych, którzy mielą, i tych, którzy wyglądają przez okna. Można je odczytywać jako poetycki obraz starzenia się ciała i utraty dawnych możliwości. Nie jest to jednak dosłowna historia domu z odrębnymi mieszkańcami.
Zerwanie nici, rozbicie naczynia i powrót prochu do ziemi wzmacniają przypomnienie o śmierci. Następnie głos podsumowujący przedstawia pracę Koheleta jako poszukiwanie i przekazywanie mądrości. Wskazuje zarazem, że mnożenie ksiąg nie ma końca. Ostateczne wezwanie dotyczy bojaźni Bożej, przykazań i odpowiedzialności za czyny. Obok rozpoznania nietrwałości pozostaje więc zobowiązanie do sposobu życia, a nie tylko rezygnacja.