Zakres opracowania: Koh 1–3; 9 oraz 12. Jest to wybór redakcyjny, nie omówienie całego dzieła ani lista fragmentów narzucona przez CKE.
Wybrane fragmenty Księgi Koheleta nie opowiadają przygód jednej postaci, lecz rozwijają refleksję nad wartością ludzkich działań wobec przemijania i śmierci. Mówiący przyjmuje rolę mędrca i władcy, który sprawdza możliwości poznania, przyjemności, bogactwa oraz pracy. Żadne z tych doświadczeń nie zapewnia mu trwałego panowania nad własnym losem. Mądrość bywa pożyteczniejsza od głupoty, ale nie uwalnia od cierpienia ani śmierci.
Rozdział o różnych porach życia zestawia przeciwstawne doświadczenia, takie jak narodziny i umieranie, budowanie i burzenie, wojna i pokój. Człowiek nie zna pełnego porządku wydarzeń, a powodzenie nie zależy wyłącznie od jego zdolności. Dlatego Kohelet zaleca dostrzeganie dostępnego dobra: codziennego posiłku, bliskości i rzetelnej pracy. Końcowy obraz starości przypomina o ograniczonym czasie działania. Ramowe zakończenie księgi wzywa do bojaźni Bożej i przestrzegania przykazań. Refleksja nad marnością nie sprowadza się więc do nakazu bezczynności ani do twierdzenia, że wszystkie wybory są jednakowo bezwartościowe.