Zakres opracowania: Hi 1–3; 8; 19 oraz 38–42. Jest to wybór redakcyjny, nie omówienie całego dzieła ani lista fragmentów narzucona przez CKE.
Sprawiedliwy człowiek i zakwestionowanie jego wierności — Hi 1
Hiob żyje w ziemi Uz, ma siedmiu synów, trzy córki i znaczny majątek. Narrator podkreśla jego uczciwość, bogobojność oraz unikanie zła. Troska o rodzinę obejmuje także składanie ofiar z myślą o ewentualnych przewinieniach dzieci. Jest to istotne: opowieść nie zaczyna się od ujawnienia zbrodni, za którą bohater miałby dopiero zostać ukarany.
W scenie niebiańskiej Szatan twierdzi, że Hiob pozostaje wierny dlatego, iż korzysta z ochrony i dobrobytu. Bóg pozwala wystawić na próbę jego sytuację materialną, początkowo zakazując naruszania jego osoby. Kolejni posłańcy przynoszą wiadomości o utracie zwierząt i sług oraz o śmierci dzieci pod ruinami domu. Hiob okazuje żałobę, ale nie odwraca się od Boga.
Choroba, żona i milczący przyjaciele — Hi 2–3
W kolejnej scenie próba obejmuje ciało Hioba, przy zachowaniu jego życia. Dotknięty bolesną chorobą skóry siedzi w popiele i posługuje się skorupą. Żona namawia go do porzucenia dotychczasowej postawy wobec Boga. Hiob odrzuca tę radę, nie negując jednak rzeczywistości swojego bólu.
Przybywają Elifaz, Bildad i Sofar. Poruszeni widokiem cierpiącego, początkowo nie znajdują słów i przez siedem dni pozostają przy nim w milczeniu. Dopiero Hiob rozpoczyna wypowiedź. Przeklina dzień swoich narodzin i pyta, dlaczego nie umarł wcześniej. Jest to rozpaczliwe pragnienie uwolnienia od cierpienia, a nie proste powtórzenie rady żony, by przekląć Boga.
Argument Bildada — Hi 8
Z licznych rozmów wybrano mowę Bildada, nie cały cykl dyskusji. Przyjaciel broni przekonania, że Bóg nie wypacza sprawiedliwości. Skoro dzieci Hioba zginęły, dopuszcza wyjaśnienie ich losu przez winę. Ojcu radzi zwrócić się do Boga i stać się na tyle prawym, by odzyskać pomyślność. Przywołuje mądrość wcześniejszych pokoleń i obrazy nietrwałego życia ludzi niegodziwych.
Ta argumentacja odsłania trudność rozmowy: Bildad usiłuje obronić ogólną zasadę, lecz nie wysłuchuje do końca jednostkowego doświadczenia człowieka. Jego słów nie należy przedstawiać jako bezpośredniego, ostatecznego wyroku narratora o winie Hioba. Początek księgi oraz jej zakończenie podważają łatwe utożsamienie cierpienia bohatera z ukrytą nieprawością.
Samotność i nadzieja Hioba — Hi 19
Hiob wylicza formy odrzucenia: oddalenie bliskich, brak szacunku ze strony sług, niechęć otoczenia i poniżenie związane ze stanem ciała. Zwraca się do przyjaciół o litość, zamiast kolejnych oskarżeń. Chciałby, aby jego słowa zostały trwale zapisane i mogły świadczyć o przeżywanym doświadczeniu.
W tej samej wypowiedzi pojawia się nadzieja, że jego Odkupiciel żyje i że nastąpi spotkanie z Bogiem. Nie usuwa ona wcześniejszego protestu ani nie zamienia sceny w pogodną deklarację. Współistnieją tu ból, pragnienie obrony własnej prawdy i ufność wykraczająca poza bieżącą sytuację. Szczegóły sensu tych wersetów bywają odmiennie interpretowane; nie trzeba dopisywać im jednej, rozstrzygającej doktrynalnie wykładni.
Odpowiedź z wichru — Hi 38–41
Po pominiętych dalszych mowach Bóg odpowiada Hiobowi z wichru. Zamiast wskazać konkretną winę lub odsłonić mu scenę rozmowy z Szatanem, pyta o początki ziemi, granice morza, światło, zjawiska pogody i życie zwierząt. Rozległość pytań konfrontuje ludzką perspektywę z porządkiem, którego człowiek nie stworzył i którym nie potrafi w pełni zarządzać.
Opisy potężnych stworzeń rozwijają ten kontrast: Hiob nie kontroluje wszystkiego, co istnieje, nie może więc występować jako wszechwiedzący sędzia całego stworzenia. Nie jest to jednak przedstawienie szczegółowego mechanizmu, który usprawiedliwiałby każde ludzkie nieszczęście. W wybranych mowach odpowiedź dotyczy przede wszystkim granic poznania i relacji człowieka z Bogiem.
Uznanie granic i odmiana losu — Hi 42
Hiob przyznaje, że wypowiadał się o sprawach przekraczających jego rozumienie. Doświadczenie spotkania zastępuje mu wcześniejszą wiedzę ze słyszenia. Jednocześnie Bóg zwraca się przeciw postawie przyjaciół: nie wypowiadali się o Nim właściwie tak jak Hiob. Mają złożyć ofiary, a cierpiący wcześniej bohater ma się za nich modlić.
Los Hioba zostaje odmieniony. Otrzymuje majątek większy niż dawniej, ponownie ma siedmiu synów i trzy córki, żyje jeszcze wiele lat. Tekst nie mówi, że pierwsze dzieci wracają do życia. Przywrócenie pomyślności zamyka opowiadanie, lecz nie uprawnia do wniosku, że każdy człowiek cierpiący zostanie w doczesnym życiu wynagrodzony według takiego samego schematu. Ważne pozostaje odrzucenie pochopnego osądzania cudzej winy.