Zakres: zachowany tekst średniowiecznej rozmowy z dostarczonego źródła, urywający się przy opowieści o męczennicach.
Uczony Polikarp pragnie zobaczyć Śmierć i prosi Boga o takie spotkanie. Gdy zostaje sam w kościele, ukazuje mu się odrażająca kobieca postać z kosą, nosząca oznaki rozkładu ciała. Przerażony mistrz pada na ziemię. Śmierć każe mu powstać i zapewnia, że nie zabierze go tym razem, lecz odpowie na pytania. Wyjaśnia swoje pochodzenie przez odwołanie do grzechu pierwszych ludzi, odrzuca możliwość przekupienia i podkreśla, że dosięga przedstawicieli wszystkich stanów. Jej wywody zawierają satyrę na ludzkie występki, między innymi chciwość duchownych, nieuczciwość sędziów i oszustwa handlarzy. Polikarp pyta także o lekarzy, możliwość ukrycia się oraz los kobiet żyjących w czystości. Dialog ukazuje powszechność śmierci i zależność ludzkiego losu od postępowania. Zachowany fragment nie opisuje śmierci Polikarpa.