Cezary Baryka wychowuje się w Baku, daleko od Polski znanej z opowieści rodziców. Po wyjeździe ojca na wojnę buntuje się przeciw matce i z entuzjazmem przyjmuje rewolucję. Głód, śmierć wyczerpanej Jadwigi oraz krwawe walki między mieszkańcami miasta podważają jednak jego wiarę w wyzwalającą moc przewrotu. Odnaleziony ojciec namawia go do wyjazdu do Polski, opowiadając o szklanych domach zapewniających ludziom zdrowe, dostatnie życie. Seweryn umiera w drodze, a Cezary po przekroczeniu granicy zamiast nowoczesnej krainy widzi biedę.
W Warszawie Baryka korzysta z pomocy Szymona Gajowca, rozpoczyna studia i bierze udział w wojnie z bolszewikami. Później trafia do majątku przyjaciela, Hipolita Wielosławskiego. W Nawłoci poznaje beztroskie życie ziemiaństwa, wikła się w relacje z Karoliną, Wandą i Laurą. Karolina umiera otruta, a romans z Laurą kończy się gwałtownym konfliktem. Pobyt w Chłodku konfrontuje Cezarego z nędzą ludności wiejskiej.
Po powrocie do Warszawy bohater spiera się z Gajowcem, zwolennikiem stopniowej odbudowy państwa, oraz z komunistą Antonim Lulkiem. Żaden program nie usuwa jego wątpliwości. W finale dołącza do robotniczej manifestacji, po czym wychodzi z szeregów i idzie osobno ku żołnierzom. Powieść nie pokazuje jego śmierci ani jednoznacznego zakończenia poszukiwań ideowych.