Stuletni faraon Ramzes jest bliski śmierci. Każe podać sobie niebezpieczne lekarstwo, a astrolog zapowiada śmierć członka dynastii. Władca sądzi, że przepowiednia dotyczy jego. Trzydziestoletni wnuk Horus czeka więc na pierścień faraona, który pozwoli mu objąć władzę.
Horus zamierza złagodzić rządy: zawrzeć pokój z Etiopią, zakazać okaleczania jeńców, zmniejszyć obciążenia ludu i ograniczyć wyzysk niewolników. Chce także przywrócić cześć matce Zeforze, odwołać z wygnania nauczyciela Jetrona i uwolnić ukochaną Berenikę. Dostojnicy spisują edykty, ale będą one ważne dopiero po zatwierdzeniu pierścieniem.
Wcześniej, siedząc na ganku, Horus poczuł ukąszenie w nogę. Początkowo uznano je za użądlenie pszczoły, jednak lekarz rozpoznaje jad niebezpiecznego pająka i zapowiada rychłą śmierć księcia. Horus wciąż czeka na pierścień. Wiedząc, że nie zdąży zatwierdzić wszystkich rozkazów, kolejno odkłada dokumenty, zatrzymując na końcu wyłącznie edykt o uwolnieniu Bereniki.
Nadbiega posłaniec, ale zamiast pierścienia przynosi wiadomość o wyzdrowieniu Ramzesa, który zaprasza wnuka na polowanie. Horus umiera, nie objąwszy władzy. Żaden z jego rozkazów nie nabiera mocy. Przepowiednia spełnia się inaczej, niż oczekiwano: ginie młody następca, a sędziwy faraon odzyskuje siły.