Wybór redakcyjny: księgi I, VI, XVI, XXII i XXIV. Opracowanie nie obejmuje wszystkich ksiąg poematu ani całej wojny trojańskiej.
Księga I: zaraza i spór o nagrodę
Kapłan Chryzes przybywa do obozu Achajów z okupem za córkę, Chryzeidę, która przypadła Agamemnonowi jako branka. Wódz odrzuca prośbę i znieważa ojca. Chryzes zwraca się do Apollina, a bóg zsyła na wojsko zarazę. Achilles zwołuje zgromadzenie. Wieszcz Kalchas wyjaśnia przyczynę klęski, uzyskawszy wcześniej od Achillesa obietnicę ochrony przed gniewem króla.
Agamemnon zgadza się zwrócić dziewczynę, lecz żąda wyrównania straty. Ostatecznie zapowiada odebranie Achillesowi Bryzeidy. Dla Achillesa nie chodzi wyłącznie o utratę branki: podział zdobyczy wyznacza uznanie zasług, a decyzja wodza publicznie podważa jego pozycję. Wojownik sięga po miecz, ale Atena powstrzymuje go przed zabiciem Agamemnona. Achilles ogranicza się do gwałtownych słów i wycofuje z walki.
Księga I: skarga Achillesa i decyzja Zeusa
Achilles zwraca się do matki, morskiej bogini Tetydy. Prosi, aby uzyskała od Zeusa pomoc dla Trojan: klęski Achajów mają pokazać, jak bardzo potrzebują obrażonego wojownika. Tetyda przedstawia prośbę Zeusowi, który potwierdza zgodę skinieniem głowy. Decyzja wywołuje podejrzliwość Hery i spór między bogami. Osobisty konflikt ludzi zostaje więc powiązany z działaniem sił nadprzyrodzonych. Achilles nie powraca do szeregu, chociaż sam tęskni za wojenną aktywnością.
Księga VI: Hektor w oblężonym mieście
Hektor przybywa do Troi, aby skłonić kobiety do modłów o ocalenie miasta. Hekuba i inne Trojanki składają dar Atenie, lecz bogini nie przyjmuje ich prośby. Hektor upomina również Parysa, który przebywa w domu, kiedy inni ponoszą ciężar walki. Helena uznaje nieszczęścia związane z jej przybyciem do Troi i życzliwie odnosi się do Hektora; ten nie pozostaje jednak w pałacu, ponieważ czuje się odpowiedzialny za walczących.
Księga VI: spotkanie Hektora z rodziną
Przy Bramie Skajskiej Hektor spotyka Andromachę oraz syna niesionego przez piastunkę. Andromacha straciła już najbliższych i boi się, że śmierć męża zostawi ją bez ochrony. Prosi, aby nie narażał się w otwartej walce. Hektor rozumie jej rozpacz i przewiduje możliwość upadku Troi, ale nie chce uchodzić za człowieka, który opuścił współobywateli.
Gdy wyciąga ręce do dziecka, chłopiec lęka się hełmu. Hektor zdejmuje go, całuje syna i modli się o jego przyszłą sławę. Czuła scena ukazuje ojca i męża pod rycerskim uzbrojeniem. Bohater wraca jednak do obowiązków wojennych. Jego słowa o niewoli Andromachy i losie miasta są przewidywaniem, a nie opisem wydarzeń, które następują w tej księdze.
Księga XVI: wyprawa Patroklosa
W księdze XVI sytuacja Achajów jest już rozpaczliwa, a Trojanie zagrażają okrętom. Patroklos błaga Achillesa o pomoc. Otrzymuje jego zbroję i zgodę na poprowadzenie Myrmidonów, aby przeciwnicy, rozpoznając uzbrojenie, sądzili, że sam Achilles powrócił. Przyjaciel wyznacza mu jednak granicę zadania: ma uratować okręty i wrócić, zamiast zdobywać Troję.
Patroklos skutecznie odpiera przeciwników, lecz zwycięstwa skłaniają go do dalszego pościgu. Nie ogranicza się do obrony floty. Pod Troją napotyka opór sił, których nie może pokonać własnym męstwem. Apollo uderza go i pozbawia możliwości skutecznej obrony; Euforbos zadaje ranę, a Hektor dobija osłabionego wojownika. Umierający Patroklos zapowiada Hektorowi śmierć z ręki Achillesa.
Księga XXII: pojedynek pod murami Troi
Po przerwie między wybranymi księgami Achilles pojawia się już jako mściciel Patroklosa. Trojanie schronili się za murami, lecz Hektor pozostaje na zewnątrz. Priam i Hekuba na próżno proszą syna o powrót. Hektor obawia się hańby i chce stanąć do walki, ale widok zbliżającego się Achillesa budzi w nim strach. Ucieka; przeciwnik trzykrotnie ściga go wokół miasta.
Zeus waży losy obu wojowników, a szala Hektora opada ku śmierci. Atena przybiera postać jego brata Deifoba i obiecuje wspólną walkę. Zachęcony Hektor staje przeciw Achillesowi. Proponuje, aby zwycięzca zwrócił ciało pokonanego jego bliskim, lecz Achilles odrzuca układ. Gdy Hektor odkrywa podstęp bogini, wie, że został sam. Mimo to podejmuje ostatni atak.
Księga XXII: śmierć i znieważenie ciała
Achilles trafia przeciwnika w odsłonięte miejsce przy szyi. Hektor ponawia prośbę o wydanie zwłok rodzinie; spotyka się z odmową. Przed śmiercią przepowiada również kres Achillesa z udziałem Parysa i Apollina. Samo spełnienie tej przepowiedni nie jest wydarzeniem opowiedzianym w „Iliadzie”.
Achilles zabiera zbroję, przywiązuje ciało Hektora do wozu i ciągnie je po ziemi. Rodzice oraz mieszkańcy Troi rozpaczają. Andromacha, która początkowo nie wie o śmierci męża, dostrzega zwłoki z murów i traci przytomność. Zwycięstwo Achillesa nie przywraca Patroklosowi życia ani nie uspokaja żałoby.
Księga XXIV: Priam w namiocie zabójcy syna
Achilles nadal dręczy ciało Hektora, natomiast Apollo chroni je przed zniszczeniem. Bogowie doprowadzają do przygotowania wykupu. Priam zabiera kosztowne dary i wyrusza do obozu wroga, a Hermes pomaga mu bezpiecznie dotrzeć do namiotu Achillesa.
Król pada przed wojownikiem i całuje ręce, które zabiły jego syna. Prosi, aby Achilles przypomniał sobie własnego ojca. Priam płacze nad Hektorem, a Achilles nad Patroklosem i losem Peleusa. Ich wspólna rozpacz nie unieważnia wojny, lecz na chwilę przełamuje podział na zwycięzcę i przeciwnika. Achilles poleca umyć i przygotować zwłoki, przyjmuje okup, częstuje starca posiłkiem oraz zapewnia czas potrzebny na pogrzeb.
Księga XXIV: ostatnie pożegnanie
Priam wraca z ciałem do Troi. Andromacha, Hekuba i Helena wygłaszają lamenty, ukazując Hektora jako męża, syna i człowieka życzliwego dla osamotnionej Heleny. Trojanie przygotowują stos, palą zwłoki, zbierają kości i wznoszą grobowiec. Uczta pogrzebowa zamyka poemat. Nie następują tu ani zdobycie miasta przy użyciu drewnianego konia, ani śmierć Achillesa.