Zakres opracowania: Zapis roku 1658 w dostarczonym pliku; z roku 1667 ustęp o zalotach i małżeństwie; cały zapis roku 1680 w tym pliku. Jest to wybór redakcyjny, nie omówienie całego dzieła ani lista fragmentów narzucona przez CKE.
Wyruszenie do Danii — zapis roku 1658
Pasek opisuje udział wojsk pod dowództwem Stefana Czarnieckiego w wyprawie przeciw Szwedom. Przygotowania i pożegnania ukazują lęk przed odległą kampanią. Ojciec narratora, mimo że żegna jedynego syna, zachęca go do wypełnienia obowiązku i udziela błogosławieństwa. Pasek przywołuje także znaki odczytywane przez siebie jako pomyślne.
Relacja z przemarszu dotyczy zaopatrzenia i wojskowego porządku. Surowe kary mają powstrzymywać samowolę żołnierzy. Narrator przedstawia wojsko jako wspólnotę zdolną do wysiłku, ale jego opowieść odsłania również przemoc stanowiącą część stosowanej dyscypliny.
Spotkanie z obcymi obyczajami
Dużo miejsca zajmuje obserwacja Danii: miejscowego pożywienia, sposobu ogrzewania, ubioru, sypiania i praktyk religijnych. Pasek zestawia je z własnymi przyzwyczajeniami. To, co go zaskakuje, staje się materiałem do gawędy i żartu, a rozmowy z mieszkańcami pozwalają mu pokazać siebie jako uczestnika niezwykłych sytuacji.
Nie jest to systematyczny opis wszystkich Duńczyków. Uogólnienia, oceny zachowania kobiet oraz spojrzenie na luteranizm zależą od perspektywy narratora. Wspomnienia pozwalają zatem poznać nie tylko opisane otoczenie, lecz także przekonania i ograniczenia obserwatora. Należy oddzielać jego twierdzenia o innych od bezpośrednio opisanych spotkań.
Szturm, łup i religijny komentarz do walki
Dostarczony zapis przechodzi następnie do przygotowań szturmu na szwedzką twierdzę. Żołnierze gromadzą siekiery i snopy słomy potrzebne przy pokonywaniu przeszkód. Pasek podkreśla własną gotowość do niebezpiecznej służby, a duchowni udzielają wojsku religijnego wsparcia. Natarcie rozgrywa się w porze Bożego Narodzenia.
Atakujący pokonują fosę i zabezpieczenia, dostają się do środka i walczą z obrońcami. Relacja szybko łączy odwagę z poszukiwaniem łupu. Szczególnie brutalny epizod dotyczy zabicia rozebranego wcześniej Szweda, tak aby zachować jego odzież. Nie należy usuwać tej sceny, tworząc z narratora wyłącznie nieskazitelnego bohatera.
Dochodzi również do eksplozji prochu, która zabija obrońców oraz część zwycięzców. Pasek interpretuje wydarzenia przez kategorie religijnej odpłaty. Później służy do polowej mszy, mając dłonie zabrudzone krwią. Zestawienie walki, łupu i obrzędu jest ważniejsze dla zrozumienia fragmentu niż dopisywanie lokalizacji szturmu, której wykorzystany ustęp nie wskazuje jednoznacznie.
Zaloty i zawarcie małżeństwa — wybrany ustęp roku 1667
Andrzej Remiszowski zachęca Paska do poznania swojej siostry, wdowy prowadzącej gospodarstwo. Podczas wizyty narrator ocenia zarówno jej osobę, jak i porządek domu oraz sprawy majątkowe. Rozmowa zalotna przyjmuje żartobliwą formę negocjowania służby: Pasek przedstawia siebie jako kandydata do pracy, a wdowa podejmuje tę grę i samodzielnie określa warunki rozmowy.
Do małżeństwa dochodzi szybciej, niż Pasek początkowo zamierzał. W tle pojawia się inna możliwość ożenku, podtrzymywana przez Śladkowskich. Narrator otrzymuje listy zachęcające do zwłoki, lecz nie rezygnuje z wybranego związku; później przedstawia korespondencję konkurentom w sposób dogodny dla siebie.
Po latach wspomina oczekiwanie własnego potomstwa i niespełnienie tej nadziei. Przytacza pogłoskę o czarach, nie dostarczając dowodu takiej przyczyny. Ustęp pokazuje związki uczucia, ekonomii, rodzinnych układów i autokreacji. Nie jest wyłącznie romantyczną opowieścią o dwojgu ludzi wolnych od innych zobowiązań.
Robak i królewska prośba — zapis roku 1680
Po uwagach o pogodzie i gospodarowaniu Pasek opowiada o swojej oswojonej wydrze, zwanej Robakiem. Zwierzę wykonuje polecenia, łowi ryby i jest silnie przywiązane do opiekuna. Przywołane sceny domowe oraz stosunki z innymi zwierzętami tworzą portret niezwykłego wychowanka i zarazem zręcznego właściciela.
Na dwór królewski docierają wiadomości o Robaku. Pośredniczący w prośbie Straszewski poznaje jego umiejętności, a następnie zabiega o przekazanie zwierzęcia królowi. Pasek długo się waha, nie chce traktować wydry jak przedmiotu zwykłej sprzedaży, lecz ostatecznie ją oddaje.
Na miejscu nie zostają zachowane wszystkie wskazówki dotyczące opieki. Robak wydostaje się z obroży i ucieka. Zostaje zabity przez dragona nierozpoznającego królewskiego zwierzęcia, a skóra trafia do handlu. Po odkryciu zdarzenia sprawca ponosi brutalną karę. Nie jest to scena świadomego zamordowania wydry przez króla; tragedię poprzedzają błędy ludzi i przypadkowe spotkanie.
Gospodarstwo, pożar i krzywda karbownika
Zapis wraca również do polowania, obrotu zbożem i innych spraw właściciela dóbr. Pożar zabudowań gospodarczych przynosi duże straty. Podejrzenia zostają skierowane przeciw karbownikowi, a Pasek doprowadza do jego torturowania. Pod wpływem oskarżeń krzywdzi człowieka, którego winy nie potwierdzono.
Późniejsza wiadomość wskazuje na możliwość zaprószenia ognia od kuźni. Narrator przyznaje, że utracił dobrego sługę, i obwinia fałszywych oskarżycieli. Sam opis ujawnia jednak również odpowiedzialność właściciela za podjęte działania. Zakończenie wybranego roku nie pozwala ograniczyć obrazu Paska do sympatycznego gawędziarza: humor i przywiązanie do zwierzęcia współistnieją z przemocą wobec zależnych ludzi.