Wybór redakcyjny wyłącznie z „Piekła”: pieśni I–V, XXVI oraz XXXIII–XXXIV, w przekładzie Juliana Korsaka. Opracowanie nie obejmuje „Czyśćca”, „Raju” ani wszystkich kręgów piekła.
Dante jako bohater i narrator poematu błądzi w ciemnym lesie. Pantera, lew i wilczyca uniemożliwiają mu wyjście ku jasnej górze. Z pomocą przychodzi Wergiliusz, wysłany przez Beatrycze. Proponuje inną drogę: poznanie świata pośmiertnego. Wędrowcy przechodzą przez bramę piekła, widzą ludzi, którzy uchylali się od moralnego wyboru, i docierają nad Acheron. W pierwszym kręgu Dante spotyka wybitnych ludzi starożytności pozbawionych nadziei na oglądanie Boga. W drugim słucha Franceski opowiadającej o miłości zapoczątkowanej wspólną lekturą romansu; współczucie doprowadza go do omdlenia.
Dalsze wybrane pieśni przenoszą wędrówkę w głębsze części piekła. Ulisses, ukryty wraz z Diomedesem w rozdzielonym płomieniu, wspomina wyprawę poza Słupy Herkulesa zakończoną zagładą okrętu. W lodowym kręgu zdrajców Ugolino opowiada o śmierci głodowej uwięzionej z nim rodziny. Na samym dnie Wergiliusz pokazuje Lucyfera uwięzionego w lodzie i dręczącego Judasza, Brutusa oraz Kasjusza. Wędrowcy wykorzystują ciało potwora jako drogę wyjścia, przekraczają środek ziemi i wspinają się ku powierzchni. „Piekło” kończy ponowny widok gwiazd — nie dotarcie do raju.