Zakres opracowania: główny wątek porwania Persefony, poszukiwań Demeter i ustanowienia corocznych powrotów córki. Pobyt w Eleusis został jedynie zasygnalizowany, bez rozwijania opowieści o tamtejszym królewiczu.
Porwanie córki
Demeter jest boginią urodzaju i matką Kory, nazywanej również Persefoną. Pozostawia córkę bawiącą się z nimfami wśród kwiatów, ale ostrzega ją przed zerwaniem narcyza. Dziewczyna ulega zachwytowi jego wyglądem i zapachem. Wówczas otwiera się ziemia i pojawia się Hades, który uprowadza ją do swojego podziemnego królestwa.
Porwanie rozdziela matkę i córkę bez możliwości zwykłego spotkania. Kora nie wybiera samodzielnie wyjazdu ani nie ginie wskutek naturalnej śmierci; zostaje przemocą przeniesiona do świata rządzonego przez Hadesa. Jej dalszy los zależy od decyzji i porozumień między bogami.
Poszukiwania i pobyt w Eleusis
Demeter wędruje, wypytuje o córkę i nie znajduje ukojenia. Jej cierpienie nie pozostaje prywatną sprawą: utrata radości przez boginię urodzaju wpływa na cały świat, a ziemia przestaje zapewniać pożywienie.
W czasie poszukiwań bogini trafia także do Eleusis. Zostaje tam przyjęta na dworze króla Keleosa jako opiekunka dziecka. Ludzie początkowo widzą w niej przybyszkę, nie rozpoznając jej boskiej natury. Epizod ukazuje zetknięcie cierpiącej bogini z ludzkim domem. Opracowanie nie rozwija tutaj szczegółów odrębnej opowieści o królewiczu i obrzędach eleuzyjskich.
Nieurodzaj i interwencja Zeusa
Demeter poznaje prawdę o uprowadzeniu córki i odsuwa się od bogów. Nie zamierza wracać do dawnego życia tak, jakby nic się nie stało. Ustanie wzrostu roślin prowadzi do głodu ludzi i zwierząt; dotychczasowy porządek świata zostaje zachwiany.
Zeus próbuje doprowadzić do zakończenia kryzysu. Wysyłani do Demeter posłańcy nie mogą zastąpić jej spotkania z córką. Ostatecznie władca Olimpu żąda od Hadesa zwrócenia Persefony. Ustąpienie nie jest więc wyłącznie skutkiem litości: staje się konieczne, by ziemia znowu mogła rodzić.
Granat i warunek powrotu
Hades nie pozwala, by Persefona zerwała z podziemiem wszelką więź. Przed jej odejściem podaje jej granat. Spożycie owocu wiąże dziewczynę z krainą zmarłych i sprawia, że odzyskanie córki przez Demeter nie może być bezwarunkowe.
Ustalony zostaje podział czasu. Przez trzy miesiące każdego roku Persefona ma przebywać u Hadesa, natomiast pozostałą część roku spędza z matką. W tej wersji mitu nie chodzi o równy podział roku na dwa półrocza.
Powtarzająca się utrata i odrodzenie
Powrót Persefony przywraca Demeter radość, a ziemia odzyskuje płodność. Roślinność odżywa, pojawiają się kwiaty i plony. Kiedy córka musi ponownie zejść do podziemia, smutek matki znów odbija się na przyrodzie.
Finał nie usuwa rozłąki raz na zawsze: przekształca ją w powtarzający się rytm odejść i powrotów. W tym sensie opowieść objaśnia cykl wegetacji przez doświadczenie rodzinnej więzi. Takie odczytanie wyjaśnia funkcję mitu; nie oznacza, że opisuje on przyrodę w sposób naukowy.