Zakres opracowania: Rdz 1–4; 6–8; 9,1–17; 11,1–9 oraz 22,1–19. Jest to wybór redakcyjny, nie omówienie całego dzieła ani lista fragmentów narzucona przez CKE.
Stworzenie świata i ustanowienie ładu — Rdz 1–2
Pierwszy opis rozpoczyna się od obrazu nieuporządkowanej ziemi i ciemności. Bóg stwarza przez wypowiadane polecenia: oddziela światłość od ciemności, porządkuje wody, odsłania ląd, powołuje roślinność, ciała niebieskie i zwierzęta. Kolejne etapy tworzą uporządkowaną całość, ocenianą jako dobra. Człowiek, stworzony jako mężczyzna i kobieta na obraz Boga, otrzymuje błogosławieństwo oraz zadanie związane z życiem na ziemi. Dopełnieniem porządku stworzenia jest odpoczynek siódmego dnia.
Następnie perspektywa zbliża się do człowieka i ogrodu Eden. Bóg kształtuje mężczyznę z prochu ziemi i ożywia go tchnieniem. Powierza mu ogród, pozwalając korzystać z jego owoców z wyjątkiem owocu drzewa poznania dobra i zła. Człowiek nadaje nazwy zwierzętom, lecz nie znajduje wśród nich odpowiedniej towarzyszki. Kobieta zostaje utworzona z jego żebra. Są to dwa ujęcia stworzenia, a nie opowieść o zbudowaniu dwóch następujących po sobie światów.
Przekroczenie zakazu i opuszczenie Edenu — Rdz 3
Wąż podważa wiarygodność Bożego zakazu i obiecuje poznanie dobra i zła. Kobieta zjada owoc i daje go mężczyźnie. Tekst nie określa gatunku tego owocu. Oboje dostrzegają swoją nagość, przygotowują osłony i ukrywają się przed Bogiem. Pytani o swoje postępowanie przenoszą odpowiedzialność: mężczyzna wskazuje kobietę, a ona węża.
Konsekwencje nieposłuszeństwa obejmują cierpienie, trud zdobywania pożywienia i śmiertelność. Bóg sporządza dla ludzi odzienie, lecz usuwa ich z ogrodu. Dostęp do drzewa życia zostaje zagrodzony. Opowiadanie łączy utratę pierwotnej bliskości z Bogiem z doświadczeniami należącymi do ludzkiej egzystencji; takie odczytanie stanowi interpretację znaczenia przedstawionych wydarzeń.
Kain i Abel — Rdz 4
Kain uprawia ziemię, a Abel zajmuje się trzodą. Bracia składają ofiary; przyjęcie ofiary Abla budzi gniew Kaina. Bóg ostrzega starszego brata przed złem i przypomina mu o odpowiedzialności za własny wybór. Kain jednak zabija Abla. Zapytany o brata, próbuje uchylić się od odpowiedzi.
Zabójca traci dotychczasową więź z uprawianą ziemią i ma stać się tułaczem. Bojąc się, że inni go zabiją, otrzymuje znak chroniący przed samowolną zemstą. Nie należy więc sprowadzać tego znaku wyłącznie do oznaczenia winowajcy. Opowieść ukazuje zarówno odpowiedzialność za bratobójstwo, jak i ograniczenie dalszej przemocy.
Potop i ocalenie — Rdz 6–8
Ziemia zostaje przedstawiona jako pogrążona w zepsuciu i przemocy. Na tym tle wyróżnia się Noe, któremu Bóg nakazuje zbudować arkę. Do jej wnętrza wchodzą członkowie jego rodziny oraz zwierzęta przeznaczone do ocalenia. Liczby zabranych zwierząt różnią się zależnie od ich kategorii; nie należy zastępować tych wskazań prostym twierdzeniem, że każdego gatunku była tylko jedna para.
Wody zalewają ziemię. Czterdzieści dni deszczu nie oznacza całego czasu trwania katastrofy i pobytu w arce. Kiedy wody stopniowo opadają, arka osiada w górach Ararat. Noe wypuszcza kruka, a następnie ponawia próby z gołębicą. Przyniesiony przez nią liść oliwny jest znakiem ustępowania wód. Rodzina opuszcza arkę na Boże polecenie; Noe buduje ołtarz i składa ofiarę.
Przymierze z Noem oraz wieża Babel — Rdz 9 i 11
Bóg błogosławi ocalonym i ustanawia przymierze obejmujące także inne żywe istoty. Zapowiada, że wody potopu nie zniszczą ponownie całej ziemi w taki sposób. Tęcza staje się znakiem tej obietnicy. Pojawiają się również nakazy dotyczące szacunku dla życia, w tym zakaz przelewania ludzkiej krwi.
W osobnym epizodzie ludzie posługujący się jednym językiem budują miasto i wieżę. Chcą zdobyć rozgłos i uniknąć rozproszenia. Bóg miesza ich mowę, wskutek czego wspólna budowa ustaje, a ludzie rozchodzą się po ziemi. Opowiadanie nie przedstawia zburzenia wieży przez ogień ani śmierci wszystkich budowniczych.
Próba Abrahama — Rdz 22
Po luce obejmującej inne wydarzenia z dziejów patriarchów wybrany tekst przenosi czytelnika do próby Abrahama. Bóg nakazuje mu ofiarować Izaaka. Ojciec wyrusza z synem, przygotowuje drewno i ołtarz, a następnie wiąże Izaaka. Syn pyta wcześniej o zwierzę ofiarne; Abraham odpowiada, odwołując się do Bożej opatrzności.
W chwili bezpośredniego zagrożenia życia chłopca anioł zatrzymuje Abrahama. Zamiast syna zostaje złożony w ofierze baran znaleziony w zaroślach. Następuje potwierdzenie obietnicy licznego potomstwa i błogosławieństwa. Finałem sceny jest ocalenie Izaaka, nie jego śmierć. Sam tekst nie podaje jego dokładnego wieku w chwili próby.